نقش اقتصادی شهرکهای یهودینشین در راهبرد رژیم صهیونیستی

رژیم صهیونیستی، برای حفظ امنیت و به دست آوردن پرستیژ جهانی به منابع مالی نیاز دارد، از این رو تلاش میکند با صادرات محصولات تولیدی خود در این مسیر حرکت کند.

زمین بهعنوان عامل اصلی درگیری میان فلسطین و رژیم صهیونیستی به شمار میرود. رژیم صهیونیستی، با مصادره سرزمینهای فلسطینی بهویژه اراضی کشاورزی و اجرای سیاستهای شهرک سازی، بر تنها منبع معیشتی فلسطینیها سیطره یافته و اقتصاد فلسطینیها را فلج نموده است. کشاورزی، شغل اصلی فلسطینیها محسوب می شود.

استیلاء شهرک نشینان بر این اراضی به طور مستقیم بر کشاورزی فلسطینیها تأثیر منفی گذاشته است. اشباع بازارهای فلسطینی از محصولات کشاورزی شهرکها، از دیگر روشهایی است که بهمنظور تضعیف هر چه بیشتر کشاورزی فلسطینیها انجام می پذیرد؛ زیرا با توجه به هزینه های گران کشاورزی، سود ناشی از فروش محصولات نمیتواند تامین کننده هزینه های کشاورزان فلسطینی باشد و در نتیجه آنان با احساس سرخوردگی، زمینهای خود را رها میکنند. این اراضی بهتدریج به زمینهای بایر تبدیل شده که بهراحتی میتوانند توسط شهرکنشینان، مصادره و جهت توسعه شهرکها مورد استفاده قرار گیرند.

کاهش سطح تولید کشاورزی در کرانه باختری در نتیجه مصادره اراضی، عدم توان کشاورزان در پرداخت هزینه های تولید و ارزان بودن محصولات آنان، موجب گردیده است تا اقتصاد فلسطینی بهشدت دچار رکود گردیده و تابعی از اقتصاد رژیم صهیونیستی درآید. به همین دلیل فلسطینیها به اقتصاد خدماتی و نه اقتصاد مبتنی بر توسعه و تولید روی آورده اند.

دیوار حائل در مراحل اولیه ساخت و ساز موجب از میان رفتن میلیونها درخت زیتون گردید که همین امر موجب کاهش چشمگیر تولید روغن زیتون و وارد شدن زیانهای جبران ناپذیری بر ۹۱۵ هزار دونم از اراضی کرانه باختری شد که ۸۶% آن را زمینهای کشاورزی تشکیل می دادند. ۷۰% از ساکنان کرانه باختری که به کشاورزی اشتغال داشتند، فعالیت خود را رها نموده و در نتیجه با رکود جدّی در تولیدات کشاورزی رو به رو می باشند. تا سال ۲۰۱۲ مساحت زیر کشت رژیم صهیونیستی در کرانه باختری، به ۲/۹ میلیون دونم رسید، که حدود ۲% یا ۶۱/۷۰۰ دونم آن در اختیار شهرکنشینان بوده است. ۵۰% مساحت این اراضی در غورالارن و دشتهای شمالی بحرمیت قرار گرفته و ۲% آن نیز در کرانه باختری واقع است. قسمت اعظم اراضی کشاورزی در شهرکهای کرانه باختری، مخصوص کشت سبزیجات و مرکبات است. این محصولات کشاورزی به دلیل نوع و کیفیّت بالای آن، بیشتر به کشورهای اتحادیه اروپا و ایالاتمتحده آمریکا صادر می شود.

عمده ترین منبع درآمد شهرکنشینها در مناطق اشغالی، کشاورزی است. برخی از این محصولات مانند ذرت، سیب زمینی و پیاز در رژیم صهیونیستی مصرف می شود و برخی دیگر علاوه بر مصرف داخلی، صادر نیز می شود. این محصولات عبارتاند از: خرما، آواکادو، گیاهان طبی، دارویی و صنعتی، مرکبات مانند پرتقال، لیمو، نارنگی و گریپ فورت، انواع گل از قبیل رز، میخک، ژیپسوفیل و دیگر گلهای تزئینی، انگور و محصولات مشتق از آن، صیفیجات مانند خربزه، هندوانه، طالبی، خیار، بادمجان، انواع فلفل، گوجه فرنگی و مشتقات آن، گیلاس، آلبالو، انواع توت مانند توت فرنگی و توت سیاه. میزان تولید محصولات بخش کشاورزی، در مجموع تولید داخلی رژیم صهیونیستی تا سال ۲۰۱۲ به ۱۶/۱۳۵ میلیون شیکل رسید. اگرچه این نسبت تنها ۲% از مجموع تولید داخلی رژیم صهیونیستی را به خود اختصاص داده است؛ اما اهمیت اقتصادی بخش کشاورزی، در تهیه مواد اولیه کارخانجات صنایع غذایی است که حدود ٤۰% از تولیدات شهرکهای صهیونیستی را به خود اختصاص داده است.

نقش اقتصادی مناطق صنعتی

یکی دیگر از منابع درآمد شهرکهای یهودی نشین در مناطق اشغالی، تولیدات صنعتی است که هم در داخل رژیم صهیونیستی به مصرف میرسند و هم صادر می شوند. تولیدات این مناطق شامل محصولات پلاستیکی، قطعات فلزی، تولیدات نساجی، انواع فرش و زیرانداز، محصولات آرایشی، کالاهای تزئینی، مواد غذایی و مشروبات الکلی است. در شهرک های رژیم صهیونیستی حدود ۲۱۷٤۰ واحد صنعتی وجود دارند که ۳۶٤٤۰۰ کارگر در آن مشغول به کار هستند. ارزش افزوده از مجموع تولیدات صنعتی، ۹۷ میلیارد شیکل در شهرکهای صهیونیستی است. تعداد کارگران بخش صنعتی در شهرکها کمتر از ٤۳۰۰ نفر یا ۱/۲% از مجموع کارگران صنایع در رژیم صهیونیستی است. تعداد شرکت ها در شهرک های کرانه باختری تا سال ۲۰۱۲ به ۱.٤۱٤ شهرک رسیده که از این تعداد، بالغ بر ۲۳۰ شرکت صنعتی ایجاد شده است. بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۲، میزان رشد شرکت های صنعتی در شهرک ها ۲۰% بوده که بیش از نرخ رشد ۱٤ درصدی صنایع داخلی رژیم صهیونیستی بوده است. همچنین تا سال ۲۰۰۹ در شهرک های صهیونیستی ۱۷ منطقه صنعتی ایجاد شد و تا سال ۲۰۱۱ این رقم به ۲۰ منطقه رسید.

جمعبندی

اقتصاد رژیم صهیونیستی از اواسط دهه ۹۰ میلادی تاکنون، رشد چشم¬گیری داشته است؛ به گونه ای که میانگین رشد سالانه آن در تولید ناخالص داخلی (۲۰۰۹ ـ ۱۹۹۶)، حدود ٤% (۱/۷% برای هر فرد) رسید. اگرچه سهم صنعت در مجموع تولید داخلی رژیم صهیونیستی از ۱۷% به ۱٤% کاهش و نسبت بخش کشاورزی و تجاری نیز پایین آمد، سهم مشارکتی بخشها در اقتصاد کلی نیز از ۲۱% به ۲۷% افزایش پیدا کرد. در نتیجه طی دو دهه گذشته، اقتصاد رژیم صهیونیستی از اقتصاد صنعتی و کشاورزی سنتی، به اقتصاد پیشرفته و دارای فنآوری تبدیل گشت. به گونه ای که حدود ٤۰% ارزش کالاهای صادراتی را به خود اختصاص داد.

به کانال ما در تلگرام بپیوندید:

از وبسایت ما دیدن نمایید: